XYBER

Nadpobudliwość psychoruchowa – jest to zaburzenie, którego pełna nazwa brzmi: zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi. Najczęściej jednak używa się angielskiego skrótu ADHD (od Attention Deficit Hyperactivity Disorder). Coraz większe zainteresowanie tym schorzeniem nie przekłada się niestety na rzetelność wiedzy o nim. W tekście tym przedstawiono główne fakty, dotyczące ADHD. Dotyka ono (w zależności od przyjętych kryteriów) od 3 do 8% populacji i z tej racji wiedza o nim powinna być powszechna.
ADHD, czyli zespół‚nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi jest dość często występującym zaburzeniem psychicznym, które zauważalne jest od wieku dziecięcego. Opisując ADHD, można mówić o trzech głównych grupach objawów, związanych ze zwiększoną impulsywnością, nadmierną aktywnością ruchową oraz trudnościami ze skoncentrowaniem się i utrzymaniem koncentracji uwagi.
Specjaliści upatrują przyczyn ADHD w genach - jest istotnie większe prawdopodobieństwo, że dzieci rodziców z ADHD również będą cierpiały na ten syndrom. Do niedawna uważano, że przyczyną ADHD mogą być mikrouszkodzenia mózgu, zatrucie ołowiem, niewłaściwa dieta. Pojawiały się również mity, że to nie jest zaburzenie, ale wynik złego wychowania, mody, niewydolności wychowawczej rodziny. Niemniej fakty, potwierdzone badaniami, jednoznacznie wskazują, że przyczyny nadpobudliwości psychoruchowej są geny.
Nadpobudliwość psychoruchowa poddaje się terapii (chociaż nie da się jej „wyleczyć jak grypy, można natomiast złagodzić jej objawy). Podstawową metodą jest psychoterapia, a w szczególnie uciążliwych przypadkach wymagane jest włączenie farmakoterapii. Psychoterapia powinna być stosowana w każdym przypadku zaburzenia, natomiast podawanie leków jest niezbędne u około 20% osób cierpiących na ADHD. Bardzo ważne jest, aby otoczenie osoby nadpobudliwej zrozumiało objawy zaburzenia.